ریاست | آموزش | ارتباطات و بین الملل | پژوهش | فرهنگی تربیتی | بین الملل | یادداشت | آرشیو نشریات | چندرسانه ای | پیوندها | ارتباط با ما | العربیة | ENGLISH |
صفحه اصلی ریاست آموزش ارتباطات و بین الملل پژوهش فرهنگی تربیتی بین الملل


 تاریخ: شنبه ٦ ارديبهشت ١٣٩٩      ساعت: ١٣:٠٧        شماره خبر: ١١١٣٨٨          پرینت

نظر مراجع عظام تقلید درباره روزه‌داری در ایام کرونا

با توجه به شیوع کرونا در جامعه، از سویی و فرارسیدن ماه مبارک رمضان، از سوی دیگر، بسیاری از افراد درباره روزه‌داری در این ایام پرسش‌هایی داشته‌ و خواستار نظر مراجع عظام تقلید در این باره بوده‌اند.

در ادامه، نظر مقام معظم رهبری(مدظله‌العالی) و برخی از مراجع عظام درباره روزه‌داری در این ایام جمع‌آوری شده است:

 

مقام معظم رهبری(مدظله‌العالی):

روزه به عنوان یک تکلیف الهی، در حقیقت نعمت خاص خداوند بر بندگان است و از پایه‌های تکامل و اعتلا روحی انسان به ‌شمار می‌رود و بر امت‌های پیشین نیز واجب بوده است.

از آثار روزه، پدید آمدن حالت معنوی و صفای باطن، تقوای فردی و اجتماعی، تقویت اراده و روحیه‌ مقاومت در برابر سختی‌هاست و نقش آن در سلامت جسم انسان نیز روشن است و خداوند اجر عظیمی برای روزه‌داران قرار داده است.

روزه از ضروریات دین و ارکان شریعت اسلام است و ترک روزه‌ ماه مبارک رمضان جایز نیست، مگر آنکه فرد، گمان عقلایی پیدا کند که روزه گرفتن موجب ایجاد بیماری، تشدید بیماری یا افزایش طول بیماری و تأخیر در سلامتی می‌شود.

در این موارد روزه ساقط، ولی قضای آن لازم است.

بدیهی است در صورتی که این اطمینان از گفته پزشک متخصص و متدین نیز به دست آید، کفایت می‌کند.

بنابراین، اگر فردی درباره امور یادشده خوف و نگرانی داشته و این خوف منشأ عقلایی داشته باشد، روزه ساقط، ولی قضای آن لازم است.

 

آیت‌الله‌العظمی مکارم شیرازی:

انسان نمی‌تواند به این دلیل، روزه را بخورد و باید در ماه رمضان روزه بگیرد. البته می‌تواند در فاصله افطار تا سحر از غذاهای مقوی استفاده کند تا از ضعف شدید بدن در طول روز جلوگیری نماید. در صورتی که واقعاً روزه گرفتن خوف ضرر داشته باشد (آن هم به تصدیق اطبای حاذق و متدین)، می‌توانند روزه نگیرند. البته مبادا اشخاص این موضوع را بهانه‌ای برای روزه‌خواری قرار دهند.

 

آیت‌الله‌العظمی سیستانی:

روزه تکلیف فردی است و هر کس که شرایط وجوب آن را داشته باشد، باید روزه بگیرد.

اگر فردی بیم آن داشته باشد که با روزه گرفتن، ولو با اتخاذ همه تدابیر احتیاطی، به کرونا مبتلا می‌شود، وجوب هر روزی که می‌ترسد در صورت روزه گرفتن به این بیماری مبتلا می‌شود، از او ساقط می‌شود.

اما اگر بتواند درجه احتمال ابتلاء به بیماری را کم کند تا آنجا که از نظر عقلا، دیگر احتمال ابتلا مورد اعتنا نباشد - ولو از طریق ماندن در خانه و ترک اختلاط نزدیک با دیگران، استفاده از ماسک و دستکش‌های پزشکی و رعایت موارد ضد عفونی مکرر و نظیر آن- و موجب مشقت شدید و تحمل‌ناپذیری نیز نباشد، وجوب روزه از او ساقط نمی‌شود..

اما درباره آنچه گفته شد که پزشکان نوشیدن مکرر آب را در فاصله زمانی نزدیک به هم به منظور جلوگیری از کمبود آب بدن و خشکی حلق توصیه می‌کنند -به این دلیل که احتمال ابتلای به ویروس کرونا را مرتفع می‌کند - این امر مانع وجوب روزه نمی‌شود، غیر از کسانی که به آن رسیده باشند و در صورت روزه گرفتن، ترس ابتلای به بیماری وجود داشته باشد و هیچ راهی برای کاهش احتمال آن هم وجود نداشته باشد - ولو با ماندن در منزل و اتخاذ دیگر راه‌های احتیاطی پیشرفته - اما افراد دیگر غیر از چنین فردی، باید روزه بگیرند.

البته چه بسا بتوان با مصرف سبزیجات و میوه‌های سرشار از آب پیش از سحر، کمبود آب بدن ناشی از روزه‌داری را جبران کرد همچنانکه می‌توان با جویدن آدامس بدون قند، جلو خشکی حلق را گرفت - البته به شرطی که ذرات آن در دهان جدا نشده، وارد حلق نشود- بنابراین، جویدن آدامس باعث افزایش ترشح بزاق دهان می‌شود و مانعی از آن در صورت روزه‌داری وجود ندارد.

بنابراین کسانی که می‌توانند کار خود را در ماه رمضان رها کرده، در منزل باقی بمانند و از ابتلا به بیماری مذکور در امان باشند، وجوب روزه از آنان ساقط نمی‌شود، ولی افرادی که نمی‌توانند کار خود را رها کنند- بنا به هر دلیلی- و از ابتلا به ویروس در صورت ترک نوشیدن آب در بازه‌های زمانی در روز بیم دارند و نمی‌توانند اقدامات دیگر برای در امان ماندن از ابتلا به کرونا را اتخاذ کنند، روزه بر آنان واجب نیست، هر چند مجاز به روزه‌خواری در ملأ عام هم نیستند.

روشن است که روزه ماه رمضان از مهم‌ترین فریضه‌های شرعی است و تنها در صورت وجود عذر واقعی، ترک روزه جایز است و هر فردی از وضعیت خود آگاه‌تر است که آیا عذر واقعی برای ترک روزه دارد یا خیر.

 

آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی:

اگر بنا به گفته پزشکان متخصص، روزه گرفتن احتمال ابتلا به بیماری و آسیب دیدن را افزایش دهد، نباید روزه گرفت و این مسئله در رساله عملیه هم آمده است. البته نباید مرتکب تظاهر به روزه‌خواری شود و به ماه مبارک بی احترامی کند. همچنین اگر با تغییر شرایط بتوان احتمال متعارف ضرر را دفع کرد و ایجاد چنین شرایطی موجب مشقت شدید نشود، باید روزه گرفت.

 

آیت‌الله‌العظمی وحید خراسانی:

کسی که می‌داند روزه برای او ضرر ندارد، اگر چه پزشک بگوید ضرر دارد، باید روزه بگیرد و کسی که یقین یا گمان به ضرر مورد اعتنا یا ترس آن را دارد که منشأ عقلایی (علت بجایی) داشته باشد، اگر چه پزشک بگوید ضرر ندارد، نباید روزه بگیرد و اگر هم روزه بگیرد، صحیح نیست، مگر اینکه روزه برای او ضرر نداشته و قصد قربت کرده باشد که در این صورت روزه‌اش صحیح است.

اگر انسان احتمال بدهد که روزه برایش ضرر قابل اعتنا دارد و از آن احتمال ترس برای او پیدا شود، چنانچه احتمال او عقلایی باشد [احتمال بجا] نباید روزه بگیرد و اگر روزه بگیرد، باطل است، مگر در صورتی که ضرر نداشته و قصد قربت کرده باشد.

 

آیت‌‌الله‌العظمی صافی گلپایگانی:

به طور کلی روزه برای هر مسلمانی در ماه مبارک رمضان واجب است و افطار بدون عذر شرعی علاوه بر قضا، کفّاره عمد دارد. اگر کسی خوف عقلایی ضرر ابتلا به بیماری یا تشدید آن داشته باشد، افطار نماید و قضای آن را به جا آورد.

 

حضرت آیت‌الله نوری همدانی:

ملاک، خوف از بیماری یا تشدید بیماری است و خوف باید منشأ عقلایی داشته باشد یا پزشک متعهد و متدین تشخیص دهد و در چنین شرایطی، وجوب روزه برداشته خواهد شد و اگر بگیرد، عمل حرام انجام داده است.

همان طور که اگر سالم باشد و خوف ضرر و بیماری نداشته باشد، واجب است بگیرد.

 

حضرت آیت‌الله علوی گرگانی:

روزه از تکالیف واجب الهی است که به ‌راحتی از عهده مکلف ساقط نمی‌شود؛ لذا نمی‌توان به صرف احتمال ضرر، روزه را ساقط دانست، ولی اگر فردی با نظر پزشکان متخصص ظن قوی عقلایی می‌دهد که روزه باعث ابتلا یا تشدید بیماری می‌شود، می‌تواند روزه نگیرد و بعداً باید قضای آن را به جا آورد و نباید این موضوع بهانه‌ای برای فرار از روزه گرفتن باشد.


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




جدیدترین اخبار

صفحه اصلی ریاست آموزش ارتباطات و بین الملل پژوهش فرهنگی تربیتی بین الملل