ریاست | آموزش | ارتباطات و بین الملل | پژوهش | فرهنگی تربیتی | بین الملل | یادداشت | آرشیو نشریات | چندرسانه ای | پیوندها | ارتباط با ما | العربیة | ENGLISH |
صفحه اصلی ریاست آموزش ارتباطات و بین الملل پژوهش فرهنگی تربیتی بین الملل


 تاریخ: سه شنبه ٣٠ دی ١٣٩٩      ساعت: ١١:٢٥        شماره خبر: ١١٥٤٢٦          پرینت

به همت پژوهشگاه بین‌المللی المصطفی برگزار شد

نشست علمی «ناکارآمدی کرونا به مثابه قرینه ای بر وجود خدا»

گروه خبر: نشست علمی «ناکارآمدی کرونا به مثابه قرینه ای بر وجود خدا» با ارائه دکتر سیدعبدالرئوف افضلی و دبیر علمی دکتر محمدحسین صادقی، به همت گروه فلسفه و کلام پژوهشکده علوم اسلامی پژوهشگاه بین المللی المصطفی به صورت مجازی برگزار گردید.

در این نشست، دکتر افضلی ابراز کرد: با شیوع ویروس منحوس کرونا، دگرگونی های مهمی در جهان رخ داد. این دگرگونی ها سبک زندگی بشر را تحت تأثیر قرار داد و اندیشه و تفکر او را نیز متأثر ساخت.

سخنران نشست به تأثیر شیوع ویروس کرونا پرداخت و اظهار داشت: بسیاری از افراد همه گیری کرونا را مانند دیگر همه گیری ها، عادی تلقی کردند، ولی در این میان کسانی نیز بودند که با تکیه بر خسارات گسترده و پیامدهای دردناک این همه گیری، بر نفی وجود خداوند استدلال کردند. از منظر این افراد باید خدای دانا، توانا و خیر مطلق داشته باشیم یا شروری همانند کرونا را و نمی توان بین خدای دانا، توانا و خیر مطلق از سویی و شرور و آفاتی مرگباری مانند کرونا از سوی دیگر جمع کرد. آنان می گفتند چگونه می توان پذیرفت که خدای توانا و خیر مطلق وجود داشته باشد و بتواند این قبیل شرور را کنترل کند، ولی در عین دخالت نکند و اقدامی انجام ندهد.

وی، در ادامه، به تبیین این شبهه پرداخت و خاطرنشان ساخت: نمی‌ خواهیم وجود کرونا را توجیه کنیم و از این طریق بین وجود خدا و وجود کرونا سازگاری ایجاد نماییم. این، کاری کاملاً فلسفی است که باید در جای خود انجام گیرد. ما درصددیم که اگر -العیاذ بالله- خدایی وجود نمی داشت، این ویروس می توانست بسیار مرگبارتر باشد و سبب فاجعه انسانی در جوامع کمتر توسعه یافته گردد؛ به سخن دیگر، اگر خداوند متعال نمی بود، بیماری کرونا پتانسیل و ظرفیت آن را داشت که نسل انسان را در این جوامع در معرض انقراض قرار دهد، ولی این اتفاق نیفتاده است و نشان می دهد که دست نامرئی در اداره جهان دخالت دارد و آن دست نامرئی چیزی جز عنایت الهی نیست. البته عنایت الهی در هر حال می تواند شامل حال بندگان باشد، ولی این امر می تواند مصداق اتم و اکمل آن در نظر گرفته شود.

دکتر افضلی، در ادامه، کوشید این گزاره  را با ارائه قرائن و شواهد تبیین کرده، نشان دهد که استمرار حیات به برکت فضل الهی است و این، می تواند در جهانی که بسیاری به نام علم، وجود خداوند را زیر سؤل می برند، مایه دلگرمی دین باوران باشد. این مطلب را می توان در ضمن نکات زیر تبیین کرد:

الف. کرونا، بیماری حاد تنفسی واگیردار مشترک بین انسان و حیوان است که در صورت کنترل نشدن می تواند در مدت زمان کوتاهی جمع کثیری را درگیر کند و سبب تلفات بی شمار گردد.

ب. کرونا سه راه حل شناخته شده دارد؛ درمان، واکسن و رعایت پروتکل های بهداشتی.

ج. جوامع کمتر توسعه یافته به درمان دسترسی ندارند، زیرا این بیماری هنوز درمانی ندارد.

د. جوامع کمتر توسعه یافته دسترسی به واکسن ندارند (این جوامع به دلیل توسعه نیافتگی، نه دانش و فناوری ساخت واکسن را دارند و نه توان خرید آن را).

ه. جوامع کمتر توسعه یافته از نظر رعایت پروتکل های بهداشتی در وضعیت مطلوبی قرار ندارند. این امر دلایل روان شناختی متعددی دارد که ذیلاً به برخی از آنها اشاره می شود.

و. جوامع کمتر توسعه یافته باید از میان می رفت، چون مقتضی یعنی بیماری حضور دارد و همچنان می تازد و مانع آن که درمان، واکسن یا مراقبت های بهداشتی باشد نیز وجود ندارد.

ز. جوامع کمتر توسعه یافته هنوز ادامه دارند. این جوامع دچار مشکل نشده اند و بهتر از جوامع توسعه یافته نقش آفرینی می کنند. در این جوامع، مطابق گزارش ها هم تلفات کمتر است و هم مردم مطابق معمول به زندگی خود ادامه می دهند.

ح. چیزی ورای این سه امر وجود دارد؛ با بررسی این وضعیت، عقل حکم می کند که باید چیز دیگری باشد، وگرنه این جوامع نباید دوام بیاورند.

ط. آن امر چیزی جز عنایت الهی نیست که می تواند در قالب امر طبیعی یا غیرطبیعی جلوه کند.

وی دلایل روان شناختی زیادی را در زمینه رعایت نکردن پروتکل های بهداشتی در کشورهای کمتر توسعه یافته به شرح ذیل بیان نمود:

1. اعتقادات دینی نادرست: برخی با تکیه بر برداشت نادرست از قضا و قدر الهی، معتقدند که مرگ و زندگی دست خداست و تلاش برای نجات یافتن بیهوده است، ‌ولی می دانیم که این برداشت نادرست است و مسلمانان در جنگ ها از انواع و اقسام شیوه ها برای نجات جان و خود و غلبه بر دشمن استفاده می کردند؛ برای نمونه، حضرت علی(ع) از زیر دیوار در حال فروریختن به جای امن پناه بردند. وقتی برخی اعتراض کردند، حضرت(ع) در پاسخ فرمودند که من از قضای الهی، به قدر الهی پناه می برم.

2. خرافه اندیشی: برخی -متأسفانه- به نام علم و با استفاده از بی سوادی یا کم سوادی افراد، توصیه های اثبات نشده ارائه می دهند که در جای خود می تواند بسیار خطرآفرین باشد و موجب شیوع همه گیری گردد. 

3. بی باکی و نترسی: برخی -متأسفانه- رعایت پروتکل ها را نشانه ترس و بزدلی می دانند. اینان دستورالعمل ها را رعایت نمی کنند و از دیگران نیز می خوانند که همانند آنها باشند و به شیوه نامه ها اهمیت ندهند.

4. مشکلات اقتصادی: در جوامع کمتر توسعه یافته هم دولت های مشکل اقتصادی دارند و هم احاد افراد جامعه. دولت ها به دلیل این قبیل مشکلات حاضر نیستند از اهرم قرنطیه استفاده کنند. از سوی دیگر، افراد نیز دچار مشکل اند. آنها توان خرید ماسک و مواد ضدعفونی کننده را ندارند و در تأمین هزینه زندگی شان نیز با مشکل روبه رویند. این افراد با تکیه بر این استدلال که «اگر کرونا ما نکشد، فقر ما را می کشد.»، حاضر نیستند هیچ پروتکلی را رعایت کنند.

5. بی مسئولیتی و خیره سری: برخی به دلیل بی مسئولیتی و التزام نداشتن به آموزه های اخلاقی و انسانی، در عین ابتلا به بیماری، در جمع حاضر می شوند و جان همنوعان خود را به مخاطره می‌اندازند.

۶. رسومات و باورهای محلی: برخی از افراد به دلیل پایبندی به برخی از رسوم و شعایر محلی، در هر تجمعی شرکت می کنند و جان خود و دیگران را به مخاطره می افکنند.


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




جدیدترین اخبار

صفحه اصلی ریاست آموزش ارتباطات و بین الملل پژوهش فرهنگی تربیتی بین الملل