صفحه اصلی | آشنایی با امام جمعه | آثار | دیدارها | خطبه ها | فهرست موضوعی | جهان اسلام | جهان | یادداشت | چندرسانه ای | برگزیده ها | پیوندها | ارتباط با ما |

صفحه اصلی > خطبه ها > فهرست موضوعی > مراکز علمی > حوزه های علمیه 



  چاپ        ارسال به دوست

مؤلفه‌های افزایش‌دهنده واگرایی بین حوزه و دانشگاه

مؤلفه‌های افزایش‌دهنده واگرایی بین حوزه و دانشگاه
علی رغم ضرورت وحدت حوزه و دانشگاه در ابـعاد مـختلف، که پیش از این‌ به آن اشاره کردم و توفیقات‌ نسبی‌ای‌ که‌ در‌ طـول‌ این دو دهه‌ در‌ زمینه‌ وحدت حوزه و دانشگاه به دست آمده است، به نظر من دوگانگی نظام‌های آموزشی و پژوهشی‌ این‌ دو‌ مجموعه، اقتضای نـوعی واگرایی دارد. در این‌ بین‌ برخی‌ از‌ عواملی‌ که‌ باعث افزایش واگرایی بین ایـن دو نهاد معرفتی جامعه می‌شوند عبارت‌اند از:
ـ آرمان‌ها و ایده‌های اجتماعی متفاوت؛
ـ احساس عدم توازن در کسب پایگاه‌های اجتماعی؛
ـ ناکامی‌های موردی حکومت دینی، زیـرا بـه هر حال در جامعه‌ ما حکومت به نوعی با روحانیت پیوند خورده است؛
ـ تفسیرهای غلط و افراطی از وحدت حوزه و دانشگاه و ارائه‌‌ راهکارها و سیاست‌های اجرایی براساس این تلقی افراطی؛
ـ جدی نگرفتن مـوضوع وحدت نخبگان اجتماعی توسط برخی از مسئولان و... .
وجود چنین عواملی زمینه‌های مناسبی برای‌ پیدایش و گسترش گسست اجـتماعی میان حوزه و دانشگاه و نخبگان حوزوی و دانشگاهی فراهم می‌آورد. به همین دلیل و با توجه بـه‌ ضرورت‌ وحدت نخبگان اجتماعی برای بقای‌ جامعه‌‌ اسلامی، باید تدابیر جدید و مؤثری برای همگرایی حـوزه و دانـشگاه اندیشیده شود، وگرنه زمینه‌های موجود گسست بین این دو نهاد را پدید آورده،و آن را گسترش و تـوسعه‌ داده، وحـدت اجـتماعی را در کل جامعه با مخاطره روبرو می‌سازد.
منبع: وحدت حوزه و دانشگاه، بیم‌ها و امیدها، علیرضا اعرافی، نشریه مطالعات معرفتی در دانشگاه اسلامی، شماره 18 و 19، تابستان و پاییز 1382.


١١:٢٣ - 1394/02/30    /    شماره : ٦٢٥١٤    /    تعداد نمایش : ٨٠٧



خروج