صفحه اصلی | آشنایی با امام جمعه | آثار | دیدارها | خطبه ها | فهرست موضوعی | جهان اسلام | جهان | یادداشت | چندرسانه ای | برگزیده ها | پیوندها | ارتباط با ما |



  چاپ        ارسال به دوست

«مولوی» یا «ارشادی» بودن آداب باب تعلیم و تربیت

«مولوی» یا «ارشادی» بودن آداب باب تعلیم و تربیت
سومین نکته این است که اصل، در‌ آداب‌ وارد‌ شده در روایات این باب نیز، «مولوّیت» است، مگر‌ این که قـراین ‌ ‌خـاصه‌ای برخلاف آن در کار باشد. به عنوان نمونه اگر در روایتی برای یک ادب، مصلحت اخروی‌ ذکـر‌ شـده‌ اسـت، «مولوی» است؛ اما در صورتی که نتیجه دنیوی ذکر شده‌ باشد و امر هم نداشته باشد، اختلاف مبنایی وجود دارد؛ برخی می‌گویند مولوی است و گروهی معتقد به «ارشادی» بودن آن‌ هستند. البته‌ بر‌ فرض «ارشادی» بودن هـم، مسائلی وجود دارد که در بـحث‌های تـربیتی نباید از‌ آن‌ها‌ گذشت.
در برخورد با گزاره‌های تجویزی دینی، مسئله‌ای که مطرح می‌شود «مولوی» یا «ارشادی» بودن آنهاست؛ مولوی بودن به معنای آن است‌ که‌ شارع‌ به شخصه نسبت به آن نظر دارد و هر چند عقل نیز ممکن‌ است‌ چنین‌ دریافتی داشـته باشد، اما شارع خود حکم مستقلی دارد و عنایت ویژه‌ای نسبت به‌ انجام‌ یا‌ عدم انجام فعل خاص دارد. اما ارشادی بودن به معنای آن است که هرچند از‌ جانب‌ شارع توصیه و امر و نهی رسیده اسـت، امـا چیزی فراتر از همانچه‌ عقل‌ آدمی‌ ادراک می‌کرد مد نظر شارع نبوده است و حکم شارع نیز ارشاد به‌ حکم‌ عقل است.البته در این باب، تفسیرهای دیگری نیز از مولوی و ارشادی بودن‌ احکام‌ ارائه‌ شـده است که اکنون جای طرح آن‌ها نیست.
منبع: روش‌های استنباط آداب تعلیم و تربیت، علیرضا اعرافی، نشریه پژوهش‌های تربیت اسلامی، شماره 1، بهار 1379.


١٣:٣١ - 1394/02/29    /    شماره : ٦٢٤٦٢    /    تعداد نمایش : ٣٩٠



خروج